احتیاجات غذایی زنبورهای عسل

  • توسط الهام امامی
  • ۱۳۹۸-۰۵-۱۵
احتیاجات غذایی زنبورهای عسل ، آب ، کربوهیدرات‌ها ، پروتئین‌ها ، کندو

احتیاجات غذایی زنبورهای عسل

در سال ۱۹۷۸ مطالعاتی در مورد احتیاجات غذایی زنبورهای عسل انجام گرفته است. اما از آن زمان به بعد تحقیق کامل در این رابطه به دلیل نامشخص بودن مواد غذایی مناسب در جیره مورد استفاده زنبورعسل، صورت نگرفته است .

آب

آب برای تامین رطوبت داخل کندو مورد نیاز است. این رطوبت برای باز شدن تخم‌ها وجلوگیری از خشک‌شدن لاروها حیاتی است. ضمناً از دیگر استفاده‌های آب برای خنک کردن محیط کندو و جهت رقیق کردن عسل و یا شربت غلیظ می‌باشد. باید توجه کنیم که پرورش و تغذیه لاروها در کندو با مقدار آب موجود در کندو رابطه مستقیم دارد.

زنبورهای عسل می‌توانند بدون گرده تعدادی نوزاد پرورش دهند و با محتویات مواد ازت‌دار بدن خود آنرا تغذیه نمایند. ولی بدون آب این عمل امکان پذیر نیست.

ملکه‌های که در قفس همراه کیک و شکر و آب نگهداری شدند به طور متوسط دو هفته یا بیشتر زنده ماندند ولی بدون آب فقط سه یا چهار روز زنده ماندند.

جانسون، مقدار آب مورد نیاز یک کلنی زنبورعسل معمولی را در طول سال به طور متوسط ۳۱ لیتر تخمین زده است. مقدار مصرف آب یک کلنی زنبورعسل بستگی به گرما، خشکی هوا، میزان تخم‌گذاری و تولید مثل، میزان آب از دست رفته توسط زنبور، دمای آب ( دمای مناسب آب برای زنبور ۱۸ تا ۳۲ درجه سانتی گراد است) دارد.

کربوهیدرات‌ها

شهد یکی از منابع کربوهیدرات است که در آن برخی از آنزیم‌ها و مواد معدنی وجود دارد و زنبورها پس از برگشت به کندو آن را به عسل تبدیل می‌کنند. آب موجود در شهد به ۱۶ تا ۲۰ درصد کاهش می‌یابد و آنزیم‌های اینورتاز، دیاستاز و گلوگز اکسیداز به آن اضافه می‌شود. ترکیب قند عسل، ۳۸ درصد فروکتوز، ۳۱ درصد گلوگز و مابقی آن دی وتری ساکارید است.

میزان عسل تولیدی به نژاد، شرایط آب و هوا، نحوه پرورش زنبورعسل و در دسترس بودن گل‌ها و گیاهان بستگی دارد، به نحوی که، میزان عسل تولیدی را در کانادا بین ۹۶ تا ۱۲۴ کیلوگرم برای هر کندو گزارش شده است.

زنبورعسل عمدتاً انرژی مورد نیاز خود را از مواد قندی به دست می‌آورد که برای انجام فعالیت‌هایی مانند پرواز کردن، راه رفتن، سایر فعالیت‌های حرکتی و حیاتی و مخصوصاً گرم کردن کندو مورد نیاز است.

مطالعات نشان داده که اگر چه زنبورعسل قندهای شیرین و غیر شیرین را از هم تشخیص می‌دهد، ولی قادر نیست که قندهای سمی را از غیر سمی تشخیص دهد. بهترین ماده قندی مورد استفاده برای زنبورعسل ساکارز خالص یا شکر سفید است، که تغذیه با آن به حدود یکصد سال پیش بر می‌گردد و زنبورها به تغذیه تکمیلی با مواد قندی عادت دارند و در اکثر مواقع از سال با اشتیاق زیاد شربت شکر را مصرف می‌کنند.

گالاگتوز و رامنوز همچنین سبب کوتاه شدن عمر زنبورعسل می‌شوند تغذیه از قند فورموز نه تنها مانع رشد بوده، بلکه زنبوران کارگر را خواهد گشت.

پروتئین‌ها

تغذیه با مواد پروتئینی از نظر قدمت و گستردگی عمل خیلی کمتر از مواد قندی مورد ارزیابی و مطالعه قرار گرفته است. اگرچه زنبوران نیاز پروتئینی خود را کمتر می‌توانند با استفاده از ذخایر کندو برآورده سازند، زیرا ذخیره چندانی از مواد پروتئین‌دار در کندو وجود ندارد ولی مواد قندی را زنبورها به مقدار زیاد به صورت ذخیره شده به صورت عسل در اختیار دارند که در مواقع نیاز از آن استفاده کرده و کمبود خود را جبران می‌نمایند، با این وجود تاکنون برای مشکل تغذیه با مواد پروتئینی راه حل چندان قابل قبولی ارائه نشده است. پروتئین مورد نیاز یک کلنی زنبور عسل به شرایط آب و هوایی، در دسترس بودن شهد، سطح تخم‌گذاری، میزان جمعیت وکیفیت گرده جمع آوری شده بستگی دارد.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اخبار

سینما و هنر

جهان