• صفحه اصلی
  • >
  • مقالات
  • >
  • مسئله تایوان و چین – استقلال و شناسایی تایوان در نظام حقوق بین‌الملل

مسئله تایوان و چین – استقلال و شناسایی تایوان در نظام حقوق بین‌الملل

  • توسط اعرابی
  • ۱۳۹۸-۱۰-۰۱
  • ۳۸ بازدید

مسئله تایوان و چین در نظام حقوق بین‌الملل

مسئله تایوان و چین در نظام حقوق بین‌الملل از ابعاد مختلفی قابل بررسی است.  تحولات این بحران را  می‌توان به شناسایی یا عدم شناسایی تایوان به عنوان یک کشور مستقل از منظر حقوق بین‌الملل ارزیابی نمود. تایوان در نظام حقوق بین‌الملل جایگاه ثابتی نداشته و حدود  چند دهه دارای وضع نامشخصی بوده است. جمهوری خلق چین با موجودیت مستقل تایوان رسماً مخالف بوده  و آن را استان یاغی و نا آرام  کشور چین به حساب آورده است. این مسئله در نظام حقوق بین‌الملل از آن رو دارای اهمیت می باشد که با شناسایی توسط سایر دولت ها، کشورها دارای شخصیت بین‌المللی و الزامات و تعهدات بین‌المللی می‌شوند.

شناسایی یا عدم شناسایی تایوان در نظام حقوق بین‌الملل

شناسایی در نظام حقوق بین‌الملل عملی است تشریفاتی که به‌ موجب آن دولت‌های قدیمی وجود یک جامعه سیاسی جدید و مستقل را که قادر به رعایت حقوق بین‌الملل است، در سرزمین معینی تصدیق و تایید می‌کنند و در نتیجه اراده خود را دایر بر شناسایی آن، به عنوان عضو جامعه بین‌المللی اعلام می‌دارند. این اقدام، عمل یک جانبه بین المللی است.

تایوان طبق نظریه اعلامی است که با وجود عناصر فوق، چین حاضر به شناسایی آن به عنوان یک دولت نشده است. از جایی که شناسایی قاعده‌ای حقوقی است که صرفا به منزله اعلام ورود کشور جدید به صحنه بین المللی، از جانب سایر کشورهاست و می‌تواند سرآغاز برقراری روابط دیپلماتیک یا انعقاد معاهدات بین‌المللی باشد.  تایوان روابط غیر رسمی با تعداد زیادی از کشورهای دیگر برقرارکرده است.تایوان در تعدادی از سازمان های بین المللی شرکت می کند. به عنوان مثال در سال ۲۰۰۲ به عنوان عضو کامل سازمان تجارت جهان  در کنار چین و در سال ۲۰۰۹ به عنوان ناظر در سازمان بهداشت جهانی.

با توجه به این که همه اعضای سازمان ملل متحد به عنوان دولت شناسایی می شوند، پذیرش و حضور در سازمان ملل متحد را می‌توان یکی از اشکال شناسایی یک دولت دانست. البته عضویت در سازمان ملل نیازمند شناسایی از سوی همه کشورهای عضو سازمان نیست.

لغو عضویت تایوان در سازمان ملل متحد

عضویت در این سازمان ملل متحد مانند هر سازمان دیگری دارای شرایطی است که در منشور سازمان ملل آمده است. هر کشوری باید جهت عضویت در سازمان ملل متحد اکثریت کیفی آرای شورای امنیت، یعنی ۹ از ۱۵ را بدست آورد البته به شرطی که هیچ یک از اعضای دایم وتو نکرده باشند. همچنین باید دو سوم آرای مجمع عمومی را نیز اخذ کند. با عضویت یک دولت در سازمان ملل، این دولت مستقل قلمداد شده و از نظر حقوق بین الملل از حمله نظامی محافظت می شود.

چين در سال ۱۹۴۵ در جامعه بين‌المللي به عنوان يك كشور رسميت يافت و به عنوان يكي از اعضاي دائم شوراي امنيت معرفي شد. مجمع عمومی سازمان ملل با تصویب قطعنامه‌ای، جمهوری خلق چین را به‌عنوان نماینده کشور چین به رسمیت شناخته و کرسی تایوان در مجمع و شورای امنیت را به دولت مستقر در سرزمین اصلی منتقل کرد.

تایوان از سال ۱۹۷۱ از سازمان ملل اخراج شد  و به ‌دلیل مخالفت جمهوری خلق چین با استقلال این جزیره، بسیاری از کشورهای جهان، تایوان را به ‌عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نمی‌شناسند. تایوان همواره اصرار به شناسایی خود به عنوان یک کشور داشته، در جریان تلاش خود از سال ۱۹۹۳، هر ساله درخواست عضویت در این سازمان را می نماید و هر بار نیز با رد درخواست سازمان ملل متحد و حمایت از چین مواجه می شود.

قبلی «
بعدی »

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

اخبار

سینما و هنر

جهان